Wpływ różnych wzorów splotu włókna szklanego na głębokość penetracji i wydajność powłoki emulsji PTFE

Charakterystyka

Zwykły splot

Splot skośny

Splot satynowy

Struktura

Przędze osnowy i wątku przeplatają się jeden na drugim, co zapewnia najbardziej stabilną strukturę.

Przędze osnowy w sposób ciągły obejmują wiele przędz wątku, tworząc ukośne grzbiety.

Przędze osnowy przeplatają się raz po rozłożeniu wielu nitek wątku, z najmniejszą liczbą punktów przeplotu.

Głębokość penetracji

Płytkie: Gęste przeplatające się punkty ściśle wiążą przędzę, tworząc małe, ale liczne pory o dużym oporze dla przepływu emulsji; penetracja następuje głównie na powierzchni.

Średni: Mniej punktów przeplotu i lepsza ciągłość porów, co skutkuje większą głębokością penetracji niż w przypadku splotu płóciennego.

Głęboki: luźna struktura z dużymi, połączonymi porami pomiędzy przędzami; emulsja z łatwością wnika w głąb tkaniny, tworząc „kotwiczącą” strukturę.

Przyczepność powłoki

Stosunkowo wysoka: głównie przyczepność powierzchniowa; pomimo płytkiej penetracji, duża powierzchnia zapewnia silną przyczepność fizyczną.

Wyższa: Łączy przyczepność powierzchniową z częściowym zakotwiczeniem wewnętrznym.

Stosunkowo wysoka: Głęboka penetracja tworzy trójwymiarowe mechaniczne połączenie pomiędzy powłoką a przędzą, znacznie poprawiając wytrzymałość na odrywanie.

Ogólna wydajność po pokryciu

Wysoka sztywność: Gładka powierzchnia o doskonałej stabilności wymiarowej. Wytrzymałość na rozdarcie zależy głównie od samej przędzy.

Zrównoważona elastyczność: łączy w sobie siłę z umiarkowaną miękkością.

Dobra elastyczność: bardziej miękka tkanina o dużej wytrzymałości na rozdarcie, ale stosunkowo słaba stabilność wymiarowa osnowy i wątku.