خشک کردن یک مرحله مهم در تولید پارچه PTFE در دمای بالا است. عیوب رایج عبارتند از: ترک خوردگی (خشک شدن خیلی سریع، پوسته شدن سطح)، مهاجرت پوشش (حرکت ذرات به سطح، پیوند داخلی ضعیف)، سوراخ‌ها/تاول‌ها (هوا یا بخار محبوس شده)، لکه‌های سفید و گچی (مهاجرت سورفاکتانت یا همجوشی ناقص)، زردی/کک شدن (گرم شدن بیش از حد مواد افزودنی)، لایه‌برداری بیش از حد (تنش‌زدگی یا چسبندگی بیش از حد) تسطیح)، تاب خوردگی (انقباض ناهموار)، سطح خشک اما داخل مرطوب (پوست رطوبت را به دام می اندازد)، و لبه های ضخیم (اثر حلقه قهوه). راه حل ها شامل پروفیل های خشک کن کنترل شده، تهویه مناسب و پیش تصفیه بستر می باشد.

پارچه PTFE با دمای بالا به طور گسترده در صنایع شیمیایی برای هفت کاربرد کلیدی استفاده می شود: واشر فلنج و آستر لوله (مقاوم در برابر اسید/قلیای قوی)، پوشش راکتور و مخزن (جلوگیری از خوردگی فلز، تمیز کردن آسان)، کیسه های فیلتر برای گازهای دودکش خورنده (تا 260 درجه سانتیگراد)، چسب های ضد خوردگی برای انبساط جوش، اتصالات ضد خوردگی برای انبساط. برای قالب‌گیری کامپوزیت و روکش‌های عایق الکتریکی/حرارتی. گریدهای FDA و UL موجود است.

مواد تکمیل کننده سطح که قبل از پوشش PTFE بر روی پارچه فایبرگلاس اعمال می شود برای عملکرد نهایی پارچه PTFE در دمای بالا بسیار مهم است. عوامل جفت کننده ارگانوسیلانی پل های مولکولی بین الیاف شیشه معدنی و PTFE آلی ایجاد می کنند و استحکام لایه برداری را از <2 N/cm به 4-8+ N/cm افزایش می دهند. درمان مناسب همچنین مقاومت حرارتی (260 درجه سانتیگراد)، عملکرد دی الکتریک و مقاومت شیمیایی را افزایش می دهد. پارچه درمان نشده منجر به لایه برداری، حباب شدن و عمر مفید کوتاه می شود.