Suszenie jest kluczowym etapem w produkcji tkanin PTFE w wysokiej temperaturze. Typowe wady to: pękanie (zbyt szybkie suszenie, kożuszenie powierzchni), migracja powłoki (cząstki przemieszczają się na powierzchnię, słabe wiązanie wewnętrzne), dziury/pęcherze (uwięzione powietrze lub para), białe plamy i kredowanie (migracja środka powierzchniowo czynnego lub niepełne stopienie), żółknięcie/koksowanie (przegrzanie dodatków), rozwarstwienie (naprężenie skurczowe przekracza przyczepność), skórka pomarańczowa (słabe wyrównanie), wypaczenia (nierówny skurcz), powierzchnia sucha, ale wewnątrz mokra (kożuch zatrzymuje wilgoć), i grube krawędzie (efekt krążka kawy). Rozwiązania obejmują kontrolowane profile suszenia, odpowiednią wentylację i wstępną obróbkę podłoża.

Wysokotemperaturowa tkanina PTFE jest szeroko stosowana w przemyśle chemicznym w siedmiu kluczowych zastosowaniach: uszczelki kołnierzy i wykładziny rur (odporne na silne kwasy/zasady), wykładziny reaktorów i zbiorników (zapobiega korozji metali, łatwe czyszczenie), worki filtracyjne do korozyjnych gazów spalinowych (do 260°C), antykorozyjne kompensatory do kanałów, antyadhezyjne podkładki spawalnicze, tkanina antyadhezyjna do formowania kompozytowego oraz okłady izolacyjne elektryczne/termiczne. Dostępne gatunki FDA i UL.

Środki do wykańczania powierzchni nałożone na tkaninę z włókna szklanego przed powlekaniem PTFE mają kluczowe znaczenie dla ostatecznej wydajności tkaniny PTFE w wysokiej temperaturze. Organosilanowe środki sprzęgające tworzą mostki molekularne pomiędzy nieorganicznym włóknem szklanym a organicznym PTFE, zwiększając wytrzymałość na odrywanie z <2 N/cm do 4-8+ N/cm. Właściwa obróbka zwiększa również odporność na ciepło (260°C+), właściwości dielektryczne i odporność chemiczną. Niepoddana obróbce tkanina prowadzi do rozwarstwienia, pęcherzyków i krótkiej żywotności.